Succesvol congres in Brussel over ‘sustainability’ van de keramische industrie

EU-commissaris Erkki Liikanen opende op dinsdag 27 januari jl. in Brussel een goed bezocht congres over ’The future of the European Ceramics and Glass industries’.
Onder de subtitel ‘Creating the conditions for sustainability’ gingen fabrikanten van glas- en keramische producten, medewerkers van de Europese Commissie, vertegenwoordigers van organisaties van werknemers en ondernemers in deze sectoren én europarlementariërs met elkaar in debat over de aspecten die bij dit onderwerp van belang zijn.

Sustainability heeft zowel een economische, ecologische als sociale dimensie.
Eerst en vooral is nodig dat sprake is van een voldoende en gelijkwaardige ruimte voor innovatie en ondernemerschap. Een voor allen gelijk ‘’level playing field’’ is van essentieel belang. De aanwezige fabrikanten spraken hun ongerustheid uit over de te verwachten groei van de import uit niet EU-landen waaronder China na 1 januari 2005. Met name fabrikanten van tegels en servies is dit een doorn in het oog nu China voor importproducten zware tariefbarrières kent. Luitwin von Boch, lid van de Raad van bestuur van Villeroy & Boch, herhaalde enkele keren dat lage afzetprijzen investeringen onrendabel maken en op termijn onvermijdelijk zullen leiden tot werkloosheid in de EU door verplaatsing van productie naar lagelonenlanden. Dit temeer doordat transportkosten steeds meer verwaarloosbaar worden.

Op de ecologische oftewel milieukant van sustainability werd ingegaan door (onder meer) Catharine Day, Directeur Generaal van het EU-DG Environment. Zij behandelde actuele EU-dossiers als greenhousegas, emissiehandel, IPPC, REACH (stoffenbeleid) en Resource and Recycling (hergebruik).
Naar de opvatting van mevrouw Day zijn industrie- en milieupolitiek complementair aan elkaar. Het creëert nieuwe uitdagingen en technologische innovatie. Teneinde daarbij de realiteit niet uit het oog te verliezen nodigde nodigde mevrouw Day de glas- en keramische industrie nadrukkelijk uit voor overleg met haar afdelingen over deze dossiers.
Opmerkelijk was dat mevrouw Day moest erkennen dat huishoudens en het verkeer feitelijk grotere boosdoeners zijn als het gaat om emissies, maar dat industrieën eenvoudiger zijn te benaderen met afdwingbare emmisiereductiedoelstellingen.

In de bijdragen over de sociale dimensie van sustainability werd opgeroepen tot minder rigiditeit van arbeids- en arboregelgeving. De glas- en keramische industrie is van oudsher volcontinu en seizoensgevoelig. Dit noodzaakt tot eisen van flexibiliteit en mobiliteit aan regels voor de arbeid.
In verband met de risico’s van de productie werd door de fabrikanten nog eens benadrukt dat iedere productie en ieder product per definitie een risico voor mens en milieu inhoudt. Dit is simpelweg niet te voorkomen hoewel de industrie alles in het werk stelt om in een goede sociale dialoog met wederzijdse standpunten en posities rekening te houden.

In het slotdebat kwam van Griekse zijde de (kern-)vraag aan de orde: is het de Europese politiek nu te doen om een EU-brand (‘made in the EU’) met zo nodig productie elders in de wereld of om een werkelijk gezonde en concurrerende Europese maakindustrie.
Een duidelijk antwoord konden of wilden de aanwezige parlementariërs in ieder geval niet geven.

Het congres werd, met steun van de Europese Commissie, georganiseerd door de Europese organisaties van producenten van keramische producten (Cérame Unie) en van glas (CPIV) alsmede de EMCEF namens de werknemers in deze industrieën.