Ter gelegenheid van de opening van het Keramisch Huis, de nieuwe huisvesting van het Koninklijk Verbond van Nederlandse Baksteenfabrikanten, werd op 26 maart jl. een symposium georganiseerd. Thema was Keramiek en Architectuur:

Jaap Huisman, hoofdredacteur van het RGD-magazine “SMAAK” en onder meer redacteur bij BOUW opende het symposium met waarderende woorden voor de onderscheidende architectuur van het Keramisch Huis. 'Maar', zo vervolgde hij, 'dat is op een bedrijfsterrein ook niet zo moeilijk’.

Interessant was de bijdrage van Vera Yanovshtchinsky, architecte en directeur van Vera Yanovshtchinsky Architekten BV te Den Haag. Tijdens haar opleiding op de TU Delft bleek baksteen niet in de gratie te vallen van de leermeesters. Het moet daarom pure rebellie tegen haar opleiding zijn geweest die haar aanzette tot de realisatie van ontwerp-opgaven met baksteen. Interessant is haar zoeken naar grenzen wat met baksteen wel en niet haalbaar is. Dat geldt niet alleen voor de soorten van toepassing maar ook voor de baksteen zelf. Zij houdt ervan te experimenteren met verschillende steensoorten, om precies dat effect te krijgen dat haar voor ogen staat, soms glad, dan weer ruw. Zo noemt zij haar rockface, verwerkt in een object in Den Haag (Didamstraat), een vernielde baksteen.
Inmiddels is Yanovshtchinsky er van overtuigd dat ook met prefab metselwerk meer mogelijk is dan door architecten doorgaans wordt aangenomen.

Door Paul Ummels, marketing- en salesdirector van CRH Kleiwarenbeheer werd ingegaan op de historie van de rijkdom aan baksteen. Sinds een jaar of tien bieden de baksteenfabrikanten een rijkdom aan soorten aan, om in te spelen op de behoefte van de architecten en om zich te onderscheiden. Yanovshtchinsky juicht die variëteit toe. 'Als je ziet dat een architect een bepaald type steen heeft gebruikt, wil je dat natuurlijk niet meer herhalen. Je wilt je onderscheiden'.

Het Keramisch Huis is een goede expressie van de mogelijkheden van het materiaal baksteen. Architect Bart Weusten ontwierp twee vleugels met verschillende bakstenen; glad en gelijmd aan de rivierkant en ruw, gemêleerd en gemetseld aan de industriekant. Het gebouw kijkt uit over de uiterwaarden van de IJssel wat symbool staat als het begin van alles in de keramiek. In het hart van het gebouw golft een trap in een vide, die gebruikt wordt als een ontmoetingsplaats. Weusten, derde spreker op het symposium, zei beducht te zijn geweest voor het maken 'een collage van materialen', iets waartoe de gebruikers van het gebouw makkelijk aanleiding zouden hebben kunnen gegeven. Hij heeft zich daarom ingehouden, maar legde desondanks grote keramische platen op de vloer, maakte een stenen sierrand rondom een groot venster en markeerde een hoek met blauwgeglazuurde dakpannen.